از آنجا که توجه به فرهنگ عامه و مردم­شناسی یک منطقه، اصلی­ترین راهکار شناخت فرهنگ یک ملت و تحلیل آن به شمار می­رود، اهمیت پرداختن به فرهنگ عامه­ی آن منطقه ضروری به نظر می­رسد. با توجه به اینکه بسیاری از باورهای و آیین­های رایج یک جامعه برگرفته از شرایط اجتماعی و جغرافیایی است، قرار گرفتن این شهر در مجاورات دریا سبب شده­است، آب از مهم­ترین عناصر طبیعی قابل توجه در این منطقه باشد و همواره در دوره­های مختلف قداستی فراوان داشته است.
 در این مقاله به بررسی آب و جایگاه آن در فرهنگ عامه­ی ساکنان بندرکنگ پرداخته شده­ که مشتمل بر چهار بخش است: باورها، آیین­ها، ضرب­المثل­ها و ترانه­ها. باورهای پیرامون آب در این منطقه به پنج صورت دیده می­شود: باور ریختن لباس مردگان در آب، شفابخشی آب، ریختن خرما در آب، باور به از بین بردن طلسم و جادو و از بین بردن چشم زخم به وسیله­ی آب. آیین­های پیرامون آب نیز در پنج صورت نمود یافته­است: آیین سال نو دریایی (نوروز دریایی)، آیین سَرهاوی، آیین دریا مابَر، آیین قربانی کردن و آیین قبله دعا. علاوه بر آیین­ها و باورها، آب در ادب عامه­ی ساکنان این منطقه به ویژه ضرب­المثل­ها و ترانه­ها نیز از اهمیت فراوانی دارد تا جایی که در بسیاری از نمونه­ها به آب یا نمودهای آن مانند دریا، چشمه، باران و ... اشاره شده­است. با تأمل در باورها و آیین­های رایج در این منطقه مشاهده می­شود که برخی از آنها برگرفته از باورها و اندیشه­های زرتشتی است و برخی برگرفته از اساطیر سایر ملل. برخی از آنها برحسب شرایط حاکم بر جامعه­ و نیازها شکل گرفته­­است و دسته­ای دیگر، با پندارهای ایران باستان، هندیان و سایر ملل درآمیخته­است.