چکیده
تکدی­گری یک پدیده اجتماعی نوظهور نیست و قدمت آن به تاریخ شکل­گیری انسان می رسد. یک آسیب اجتماعی شناخته شده که حاصل ساختارهای اجتماعی و اقتصادی جامعه و زاییده فقر و نابرابری­های اجتماعی است. هدف از پژوهش حاضر بررسی عوامل موثر بر تکدی­گری از منظر شهروندان در شهر بندرعباس است. در این مقاله، مواجهه شهروندان با متکدیان براساس سه دیدگاه نظری کارکردگرایی، برچسب­زنی (با تأکید بر نظریه زیمل) و ساختاربندی (گیدنز) تبیین شده است. روش پژوهش حاضر، توصیفی_همبستگی از نوع پیمایشی است. جامعه­آماری در این تحقیق شامل شهروندان بالای 18 سال ساکن شهر بندرعباس است که باتوجه به جامعه­آماری و همچنین فرمول کوکران، 384 نفر به عنوان نمونه آماری برای انجام  پژوهش انتخاب شدند. محقق برای دستیابی به اطلاعات موردنیاز از پرسشنامه بهره گرفت و در نهایت داده­ها با استفاده از نرم­افزار­های Spss تجزیه و تحلیل شد. نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که متغیرهای مشارکت اجتماعی، مسئولیت اجتماعی، اعتماد اجتماعی، سرمایه اجتماعی، سلامت اجتماعی، پایبندی دینی، مصرف رسانه­ای و سبک ­زندگی با دیدگاه شهروندان  به پدیده تکدی­گری رابطه معکوس و معنادار داشتند، ولی از منظر شهروندان متغیرهای احساس محرومیت اجتماعی و خرافه­گرایی رابطه مستقیم و معناداری بر تکدی­گری دارد.