شاهنشاهی اشکانی یکی از پایدارترین حکومت­های دوره باستان ایران است. این شاهنشاهی از حدود 247 پیش از میلاد تا 224 میلادی، بر بخش بزرگی از فلات ایران حکمرانی داشت و به صورت ملوک­الطوایفی اداره می­شد. شاهزادگان اشکانی بر برخی ولایات ایران حکمرانی می­کردند، ولی بخش اعظم کشور در اختیار شاهان موروثی بود که زیر نظر شاهنشاه اشکانی بودند. از آنجا که بازرگانی و عوارض دریافتی از آن، درآمد سرشاری را برای شاهان به همراه داشت، توجه به امنیت و آبادانی راه­ها و بنیاد شهرها در مسیرهای بازرگانی زمینی و دریایی اهمیت دو چندان یافت. بر همین مبنا، در دوره اشکانی شهرهای متعددی در ایران ساخته شد. در این دوره به دلیل جایگاه راهبردی خلیج فارس و نقش آن در بازرگانی، شهرهای زیادی در کرانه و پس کرانه­های این دریا ساخته شد. بر پایه اسناد باستان­شناسی، محدوده استان هرمزگان به عنوان بخشی از کرانه و پس کرانه­های خلیج فارس و دریای عمان به صورت ویژه قابل توجه قرار گرفت و شهرهای مختلفی در این محدوده ساخته شد. این مقاله به روش توصیفی ـ تحلیلی با بهره­گیری از یافته­های باستان­شناسی، جغرافیای تاریخی هرمزگان را در دوره اشکانی بررسی می­کند. عمده منابع استفاده شده در این مقاله، یافته­های باستان­شناسی است.